100 g gotowanego bobu dostarcza około 76 kcal. Wartość dotyczy wyłuskanych nasion ugotowanych bez masła, oliwy i innych kalorycznych dodatków. Dzięki dużej zawartości białka i błonnika bób ma niską gęstość energetyczną, a jednocześnie dobrze syci.

Wartości odżywcze gotowanego bobu

W 100 g ugotowanych nasion znajduje się około 7,1 g białka, 14 g węglowodanów i 5,4 g błonnika. Tłuszczu jest niewiele, około 0,4 g. Bób dostarcza także folianów, potasu, magnezu i żelaza.

Składnik 100 g ugotowanych nasion Porcja 200 g
Energia 76 kcal 152 kcal
Białko 7,1 g 14,2 g
Węglowodany 14 g 28 g
Błonnik 5,4 g 10,8 g

Porcja 150 g ma około 114 kcal, a 250 g około 190 kcal. Kaloryczność rośnie przede wszystkim przez dodatki. Łyżka masła, oliwy lub sosu może dostarczyć więcej energii niż sam bób w niewielkiej porcji.

Trzeba też rozróżnić wagę strąków od wagi jadalnych nasion. Bób kupowany na wagę często jest jeszcze w strąkach, które stanowią znaczną część całkowitej masy. Z 500 g bobu w strąkach otrzymuje się orientacyjnie 175–200 g nasion, czyli około 133–152 kcal po ugotowaniu. Jeśli ważysz 500 g wyłuskanych nasion, będzie to około 380 kcal.

Czy bób tuczy i czy można jeść go na diecie?

Sam bób nie powoduje przyrostu masy ciała. O tym decyduje bilans energetyczny całej diety. Niska kaloryczność, białko i błonnik ułatwiają jednak kontrolowanie apetytu, dlatego gotowany bób może dobrze pasować do jadłospisu redukcyjnego.

Wysoka zawartość węglowodanów nie oznacza, że trzeba go wykluczyć przy insulinooporności. W przypadku bobu często przywołuje się indeks glikemiczny wynoszący około 80, ale ten wskaźnik opisuje reakcję na porcję zawierającą 50 g przyswajalnych węglowodanów. Typowe 100 g bobu dostarcza ich znacznie mniej, ponieważ część węglowodanów stanowi błonnik.

Dlatego ważniejszy w codziennym planowaniu posiłku jest ładunek glikemiczny. Dla porcji 100 g wynosi on około 7, czyli pozostaje niski. Przy insulinooporności najlepiej traktować bób jako część posiłku, na przykład zamiennik ziemniaków lub ryżu, a nie dodatkowy składnik obok dużej porcji produktów skrobiowych.

Błonnik zwiększa objętość posiłku i spowalnia trawienie, a białko pomaga utrzymać sytość. Z tego powodu bób może ograniczać potrzebę podjadania między posiłkami.

Najważniejsze korzyści wynikające z jego wartości odżywczej to:

  • duża ilość błonnika wspierającego pracę jelit i sytość
  • białko roślinne przydatne w diecie wegetariańskiej i wegańskiej
  • foliany, potas, magnez i żelazo
  • niewielka ilość tłuszczu i niska kaloryczność

Jak gotować bób, żeby ograniczyć wzdęcia?

Wzdęcia po bobie wynikają głównie z obecności fermentujących węglowodanów oraz dużej ilości błonnika, szczególnie w skórce. Dolegliwości są częstsze po bardzo dużej porcji zjedzonej po długiej przerwie od roślin strączkowych. Przygotowanie można przeprowadzić w kilku krokach:

  1. Wybierz jędrne, świeże nasiona bez plam i nieprzyjemnego zapachu.
  2. Umyj bób i włóż go do dużej ilości wrzącej wody.
  3. Gotuj do miękkości, a przy wrażliwym przewodzie pokarmowym wymień wodę podczas gotowania.
  4. Po ugotowaniu zahartuj nasiona w zimnej wodzie, co ułatwi obieranie.
  5. Obierz bób ze skórki, jeśli właśnie ona powoduje ciężkość lub wzdęcia.

W gotowaniu mogą pomóc dodatki ziołowe. Najczęściej stosuje się:

  • kminek, który pasuje do dań ze strączków
  • majeranek poprawiający smak i ułatwiający komponowanie lekkiego posiłku
  • koperek, szczególnie przy młodym bobie
  • liść laurowy lub niewielką ilość ziół prowansalskich

Jeśli zwykle nie jesz strączków, zacznij od około 100 g nasion i zwiększaj porcję stopniowo. Przy utrzymujących się, silnych dolegliwościach trawiennych warto omówić dietę ze specjalistą, zamiast samodzielnie eliminować kolejne produkty.

Kto powinien uważać na bób?

Bezwzględnym przeciwwskazaniem do jedzenia bobu jest fawizm, czyli niedobór enzymu G6PD. Związki obecne w bobie mogą u osób z tym zaburzeniem doprowadzić do rozpadu krwinek czerwonych. Jeśli masz rozpoznany niedobór G6PD albo podejrzewasz fawizm, nie jedz bobu i skonsultuj się z lekarzem.

Bób zawiera również naturalną lewodopę. Osoby z chorobą Parkinsona przyjmujące lewodopę powinny ustalić jego ilość z neurologiem, ponieważ produkt może wpływać na działanie leczenia. Przy zespole jelita drażliwego szczególne znaczenie ma wielkość porcji i tolerancja indywidualna.

W codziennej diecie najłatwiej uwzględnić 100–250 g ugotowanych nasion, zależnie od zapotrzebowania energetycznego i tolerancji przewodu pokarmowego. Taka porcja dostarcza niewiele kalorii, ale znaczącą ilość błonnika, dlatego wymaga także odpowiedniej ilości płynów.


Artykuł nie stanowi porady medycznej i powstał wyłącznie w celach informacyjnych. W przypadku fawizmu, choroby Parkinsona, insulinooporności lub utrzymujących się dolegliwości trawiennych skonsultuj dietę z lekarzem lub dietetykiem.