100 g ugotowanego bobu dostarcza około 76 kcal. To niewiele jak na produkt, który zawiera sporo białka i błonnika. Kaloryczność zależy jednak od formy produktu – bób surowy, gotowany, suszony oraz podany z masłem nie mają takiej samej wartości energetycznej.
Ile kalorii ma bób gotowany i surowy?
Wartość 76 kcal dotyczy ugotowanych, jadalnych nasion bez dodatku tłuszczu. W tabelach żywności bób surowy może mieć inną kaloryczność, ponieważ zawiera mniej wody niż produkt po ugotowaniu. Z kolei bób suszony jest znacznie bardziej skoncentrowany energetycznie.
| Porcja bobu gotowanego | Kaloryczność | Przykładowe zastosowanie |
|---|---|---|
| 100 g | około 76 kcal | mała porcja do sałatki lub obiadu |
| 150 g | około 114 kcal | standardowy dodatek do posiłku |
| 200 g | około 152 kcal | większa porcja jako składnik dania |
| 250 g | około 190 kcal | sycący posiłek bez kalorycznych dodatków |
Jeżeli bób jest sprzedawany w strąkach, masa całego produktu nie odpowiada masie jadalnych nasion. Dlatego kalorie należy liczyć po wyłuskaniu, a nie na podstawie samej masy strąków.
Wartości odżywcze bobu
Poniższe dane dotyczą 100 g ugotowanych nasion. Niewielka ilość tłuszczu i obecność białka oraz błonnika sprawiają, że bób ma wysoką gęstość odżywczą.
| Składnik | Wartość w 100 g bobu gotowanego | Znaczenie w diecie |
|---|---|---|
| Energia | 76 kcal | niska kaloryczność |
| Białko | 7,1 g | wsparcie sytości i uzupełnienie białka roślinnego |
| Tłuszcz | 0,4 g | mała zawartość tłuszczu |
| Węglowodany | 14 g | źródło energii |
| Błonnik | 5,4 g | wsparcie sytości i pracy jelit |
Bób dostarcza także folianów, magnezu, żelaza i innych składników mineralnych. Białko i błonnik spowalniają opróżnianie żołądka, dlatego po jego zjedzeniu sytość może utrzymywać się dłużej niż po podobnej kalorycznie przekąsce ubogiej w te składniki.
Czy bób tuczy?
Sam bób nie powoduje przyrostu masy ciała. O tym decyduje bilans kalorii w całej diecie. Produkt może dobrze pasować do jadłospisu redukcyjnego, jeśli zastępuje część ziemniaków, ryżu lub wysokokalorycznych przekąsek. Inaczej wygląda sytuacja, gdy do bobu dodasz dużo masła, boczku, śmietany albo tłustego sosu.
W przypadku bobu często przywołuje się wysoki indeks glikemiczny gotowanego produktu, określany w części tabel jako około 80. Sam indeks nie opisuje jednak typowej porcji. Ładunek glikemiczny uwzględnia ilość przyswajalnych węglowodanów w konkretnym posiłku. W 100 g ugotowanego bobu znajduje się około 14 g węglowodanów ogółem, w tym 5,4 g błonnika, więc ładunek glikemiczny takiej porcji pozostaje niski.
Osoby z cukrzycą lub insulinoopornością powinny patrzeć na wielkość porcji i skład całego posiłku. Bób można połączyć z warzywami oraz źródłem białka lub tłuszczu, zamiast dokładać go do dużej porcji ryżu czy ziemniaków.
Jak jeść bób, żeby ograniczyć wzdęcia?
Wzdęcia wynikają głównie z fermentacji części węglowodanów oraz dużej ilości błonnika. Dolegliwości częściej pojawiają się po bardzo dużej porcji zjedzonej po długiej przerwie od roślin strączkowych. Pomóc mogą następujące działania:
- Zacznij od małej porcji – przy pierwszym posiłku wybierz około 100 g, a ilość zwiększaj stopniowo.
- Obierz ugotowane nasiona ze skórki – zmniejszysz w ten sposób ilość nierozpuszczalnego błonnika, który u części osób nasila dolegliwości.
- Gotuj bób w większej ilości wody – po ugotowaniu odlej wodę, ponieważ część fermentujących składników przechodzi do wywaru.
- Dodaj kminek, koper lub majeranek – zioła poprawiają smak i mogą ułatwiać tolerowanie potrawy.
Jeśli wzdęcia utrzymują się mimo małych porcji i właściwego przygotowania, przyczyną może być ogólnie słaba tolerancja fermentujących węglowodanów. W takiej sytuacji warto omówić dietę z lekarzem lub dietetykiem.
Kto powinien uważać na bób?
Bezwzględnym przeciwwskazaniem do jedzenia bobu jest fawizm, czyli niedobór enzymu dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej (G6PD). U osób z tym zaburzeniem składniki bobu mogą wywołać hemolizę, czyli rozpad czerwonych krwinek, prowadzący do ciężkiej niedokrwistości. Przy rozpoznanym niedoborze G6PD bobu nie należy spożywać, także w postaci surowej.
Bób zawiera również naturalną L-DOPĘ. Osoby leczone z powodu choroby Parkinsona powinny ustalić jego spożycie z neurologiem, ponieważ może mieć znaczenie przy terapii lewodopą.
Najprościej ująć to tak: 100 g ugotowanego bobu to około 76 kcal, a jego białko i błonnik pomagają osiągnąć sytość. W diecie redukcyjnej liczy się przede wszystkim porcja oraz dodatki.
Artykuł nie stanowi porady medycznej i powstał wyłącznie w celach informacyjnych. Redakcja nie ponosi odpowiedzialności za wszelkie negatywne skutki wdrożonych zaleceń. Zawsze zasięgnij opinii specjalisty medycyny w powyższym zakresie.



