Ogórki kiszone mają około 11–12 kcal w 100 g. Jeden średni ogórek o masie około 60 g dostarcza zaledwie 7 kcal. Tak niska kaloryczność wynika z dużej zawartości wody, przekraczającej 95%, dlatego kiszonki mogą być dodatkiem do diety redukcyjnej.

Wartości odżywcze ogórka kiszonego

Poza niewielką ilością kalorii ogórek kiszony dostarcza głównie małych ilości węglowodanów, białka i tłuszczu. Wartości mogą się nieznacznie różnić zależnie od odmiany warzywa i sposobu kiszenia.

Wartość odżywcza 100 g 1 sztuka (60 g)
Kalorie 12 kcal 7 kcal
Białko 1,0 g 0,6 g
Tłuszcz 0,1 g 0,1 g
Węglowodany 1,4 g 0,8 g

Czy ogórki kiszone są dobre na diecie?

Tak, szczególnie gdy zależy Ci na ograniczeniu kalorii. Ogórki kiszone mają dużą objętość przy niewielkiej wartości energetycznej, a zawarty w nich błonnik może wspierać uczucie sytości i prawidłową pracę jelit. Fermentacja mlekowa sprawia też, że zawierają bakterie kwasu mlekowego, w tym bakterie z rodzaju Lactobacillus. Ich obecność może wspierać mikrobiotę jelitową, choć nie każdy produkt kiszony ma właściwości probiotyku w ścisłym znaczeniu tego terminu.

Najważniejszym ograniczeniem jest sól, a więc także duża zawartość sodu. W zależności od receptury 100 g ogórków może dostarczać około 800–1200 mg sodu. Nadmiar sodu sprzyja zatrzymywaniu wody i może podnosić ciśnienie tętnicze.

Dlatego w codziennej diecie ogórki kiszone mogą być wartościowym, niskokalorycznym dodatkiem, ale osoby z nadciśnieniem lub chorobami nerek powinny zachować umiar i uwzględniać ich zawartość soli.

Dla większości osób najlepsza zasada jest prosta:

  • Niska kaloryczność sprawia, że ogórki kiszone pasują do diety redukcyjnej.
  • Błonnik wspiera pracę przewodu pokarmowego i może zwiększać sytość.
  • Bakterie fermentacji mlekowej mogą korzystnie wpływać na mikrobiotę jelitową.
  • Sód jest powodem, by ograniczyć porcje przy nadciśnieniu i chorobach nerek.

Artykuł nie stanowi porady medycznej i powstał wyłącznie w celach informacyjnych. W przypadku nadciśnienia, chorób nerek lub zaleconej diety niskosodowej skonsultuj sposób żywienia z lekarzem lub dietetykiem.